ALBUM NIEPODLEGŁEJ: Stanisław Rarogiewicz z Przeworska

zolnierzALBUM NIEPODLEGŁEJ: Stanisław Rarogiewicz syn Antoniego, przychodzi na świat w Przeworsku w 1885 r., gdzie kończy 5 klas szkoły powszechnej. Maturę zdał w gimnazjum klasycznym w Jarosławiu w 1906 r. Po maturze odbywa jednoroczną służbę w artylerii austriackiej we Lwowie i Przemyślu, uzyskując stopień aspiranta – oficera. W latach 1908-1913 pracuje w przeworskiej cukrowni, równocześnie zostaje słuchaczem wydziału prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W tym też okresie odbywa miesięczne ćwiczenia i mianowany zostaje kadetem – zastępcą oficera w 6 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie, następnie podporucznikiem artylerii w rezerwie. W tym okresie bierze czynny udział w pracy społecznej, działając aktywnie w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w Przeworsku. W 1910 r. organizuje obchód grunwaldzki, dowodząc oddziałem konnym liczącym 150 „Sokołów”. Przełom w życiu Stanisława Rarogiewicza przynosi rok 1914, kiedy powołany zostaje do służby wojskowej, przebywa na froncie jako oficer, a następnie dowódca baterii w 30 i 45 pułku artylerii ciężkiej w armii austriackiej. W 1914 r. bierze udział w walkach o Lwów i Kraków. Następnie w 1915 w walkach nad Dunajcem, w Karpatach Wschodnich, na Bukowinie i nad Dniestrem, gdzie zostaje ranny. Po powrocie na front bierze udział w walkach na Podolu i Polesiu. W tym czasie zostaje odznaczony medalem waleczności, wojskowym krzyżem zasługi i niemieckim żelaznym krzyżem. W październiku 1918 r. przybywa z pułkiem do Krakowa, dowiedziawszy się o sytuacji politycznej jako jedyny Polak oficer w pułku, z zaufanymi i oddanymi podoficerami przygotuje i przeprowadzi rozbrojenie pułku. Dnia 31 października 1918 r. wstępuje do Armii Polskiej. W 1921 r. będąc majorem, Rarogiewicz wraca do służby w artylerii i zostaje dowódcą dywizjonu formującego się 24 pułku artylerii polowej. W 1924 r. zostaje podpułkownikiem i przeniesiony do 23 pułku artylerii lekkiej (pal) na zastępcę komendanta, a w 1927 mianowany dowódczą 23 pal. W 1930 r. zostaje mianowany pułkownikiem. 1 września 1935 r. przechodzi w stan spoczynku. Rozpoczyna pracę w Polskiej Konwencji Węglowej w Katowicach. Zmobilizowany we wrześniu 1939 r. ze sztabem V korpusu przybywa do Tarnopola, gdzie zostaje dowódcą artylerii grupy Tarnopol, 19 września 1939 r. ze sztabem V korpusu przekracza granicę węgierską pod Tatarowem, gdzie zostaje internowany do września 1944 r. 31 grudnia 1944 r. wywieziony do obozów jenieckich w Kaisersteinbruch Luckewalde i Genshagen pod Berlinem, gdzie przebywa do 23 kwietnia 1945 r. W maju 1945 r. wraca do Sosnowca, gdzie podejmuje pracę w Zjednoczeniu Fabryk Cementu następnie w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego w Katowicach i Dąbrowskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w Sosnowcu. Umiera w 1965 r., pochowany na cmentarzu parafialnym Katedry Wniebowzięcia NMP w Sosnowcu. (M. Wołoszyn)

tekst i foto w artykule: Muzeum w Przeworsku Zespół Pałacowo – Parkowy
obraz główny: powiat-sieradz.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.